Werken
Werken is het aanbrengen van wenselijk geachte veranderingen
in de omgeving door menselijke activiteit. Werk kan zowel lichamelijk
als geestelijk zijn.
In economisch verband spreekt men van arbeid. Er wordt onderscheid gemaakt
tussen betaald en onbetaald werk. Onbetaald werk voor derden waarbij geen
sprake is van dwang wordt vrijwilligerswerk genoemd.
Er wordt onderscheid gemaakt tussen werkgevers en werknemers. Een werknemer
is iemand die betaald werk verricht. Een werkgever is een natuurlijke
persoon door wiens werk betaald werk voor anderen ontstaat, of een rechtspersoon
waarbij werknemers in dienst zijn.
In Nederland wordt een werknemer ook wel arbeider genoemd. De term "arbeider"
is echter veelal verouderd. Het meest wordt de term "arbeider"
nog gebruikt om iemand aan te duiden die in loondienst lichamelijk werk
verricht, bijvoorbeeld de havenarbeider.
De Belgische arbeidswetgeving maakt nog een duidelijk onderscheid tussen
arbeiders (traditioneel handarbeiders) en bedienden (traditioneel hoofdarbeiders).
Dit onderscheid heeft met name betrekking op sociale wetten, opzegtermijnen
en dergelijke.
In vrijwel de gehele Westerse wereld zijn de arbeidsverhoudingen wettelijk
geregeld. Arbeiders hebben het recht zich te verenigen in vakbonden.
In twee derde van de Nederlandse huishoudens werken beide partners. In
een derde werkt slechts een van beide. Meestal is dat de man, maar in
een kwart van de gevallen de vrouw.
Sollicitatie
Een sollicitatie is het contact zoeken met een nieuwe
beoogde werkgever. Solliciteren kan op drie manieren: schriftelijk, telefonisch
en via e-mail. Het meest traditioneel is de schriftelijke sollicitatie
met een, liefst handgeschreven, brief. Sommige werkgevers schakelen immers
een grafoloog in. Bij een sollicitatie hoort ook een curriculum vitae.
Er zijn ook werkgevers die juist een getypte brief op prijs stellen.
Er bestaan verschillende boeken met tips voor het schrijven van een goede
sollicitatiebrief.
Men kan zich spontaan aanmelden: in dat geval reageert de sollicitant
niet op een advertentie van een bedrijf dat een vacature heeft, maar benadert
hij of zij een bedrijf voor een baan, ook al is er geen advertentie geplaatst.
Dat laatste wordt ook wel open sollicitatie genoemd.
Het solliciteren via Internet is sterk in opkomst. Via een website met
vacatures kan de geïnteresseerde vaak met een druk op de knop zijn
of haar interesse kenbaar maken. Zo houdt bijvoorbeeld de Vlaamse Dienst
voor Arbeidsbemiddeling en Beroepsopleiding een sollicitantenbestand bij,
dat door kandidaatwerkgevers kan worden geraadpleegd. Grotere bedrijven
en sommige overheden nemen alleen nog maar digitale sollicitaties in behandeling.
In verschillende landen kan de etiquette van sollicitatieprocedures verschillen.
In Frankrijk dient een brief altijd handgeschreven te zijn, en in Duitsland
ondertekent men iedere pagina van het cv. Angelsaksische landen zijn weer
gewend aan een cv met pasfoto. In Nederland is deze laatste minder gebruikelijk.
De wijze waarop gesprekken worden gevoerd, kan ook van land tot land en
zelfs van bedrijf tot bedrijf verschillen. Zakelijke dienstverleners verwachten
doorgaans een kandidaat in (mantel)pak, ongeacht de weersomstandigheden.
Industriële bedrijven zijn hier vaak soepeler in.
|
